Beste Post NL

Vandaag was de dag van rode lippen stiften en zoenen zetten op enveloppen. In mijn geval waren dat er nogal wat. Ik zit nu in aan de keukentafel en ik ben aan het bijkomen van een uitdaging die een paar dagen geleden begon.

Toen ik hoorde van deze dag actie die jullie bij PostNL hadden verzonnen, werd ik laaiend enthousiast. Ik had namelijk net bedacht dat ik alle mensen die veel voor mij betekenen, dit jaar een kaartje te sturen. Dit waren nogal wat mensen.

De actie hield in dat je op vrijdag 13 februari, de dag voor Valentijnsdag, brieven kon sturen met in plaats van een postzegel, een rode zoen. De brieven moesten wel voor 17:00 uur gepost worden. Ik dus naar de Primera, een hele stapel kaarten gekocht, waarna de verkoper mij vroeg of ik zoveel aanbidders had.. Ja ik denk ook dat hij het andersom bedoelde. Maargoed. Kaarten in alle kleuren en vormen. Een huisgenoot vertelde mij dat ze nog wel rode lippenstift had. Die hoefde ik dus niet meer te kopen.

Ik ben student journalistiek op de hogeschool, en zoal u wellicht weet, dan heb je een druk leven! Druk met school, studentenvereniging, koken, wassen enz. Ik had bedacht wat ik op de kaarten zou gaan schrijven, maar door de drukte moest ik het tot de dag van de actie verplaatsen.
En die dag brak aan. Rond half drie had ik de tijd om te beginnen. Eerst klad want zo netjes schrijf ik niet.

De brieven waren vooral gericht op vriendinnen, maar er zaten twee uitzonderingen bij. Namelijk eentje aan iemand, en eentje aan iemand anders. Jazeker, u leest het goed. Vooral deze twee briefen moesten vandaag op de post, dat was zeer belangrijk! De tijd vloog voorbij en om half 5 was ik nog niet klaar. De paniek sloeg toe, waardoor ik lelijk ging schrijven. Maar dat gaf niets. Als de brieven nog maar op tijd op de post konden!  Als een gek deed ik alle brieven in een envelop en ondertussen had ik allemaal familieleden gewhatsapped om de adressen van de geadresseerden. Snel erop geknald en naar beneden gesneld voor de lippenstift. Het huisgenootje was net weg, weekend vieren, dus ik sloop de kamer in en zocht de lippenstift. Je raad het al.. nergens te bekennen! Nog net zonder paniek aanval gooide ik al mijn brieven in mijn tas, pakte de sleutel van mijn fiets en ik scheurde op 16.55 naar het winkelcentrum. Als een gek fietste ik door rood naar de kruitvat, waarna ik door de winkel spurde en een rode lippenstift uit de stallage griste, en het wild op mijn lippen deed. Toen ik mijn enveloppen pakte kwam ik er tot mijn schrik achter dat de meeste rood waren. Nee!! Ik heb nog nooit enveloppen zo hard gezoend, maar ze stonden erop. Als een malloot rende ik naar de brievenbus en gooide ik ze erin. De klok gaf 17:02 aan..

Ik heb ze dus op de post kunnen doen, maar mijn grootste angst, is dat de brieven niet geldig worden verklaard. Omdat ze èn te laat waren èn de rode lippenstift was niet heel duidelijk. Na al die moeite, al die liefde in de brieven… zou het dan echt een ongelukkige vrijdag de 13de worden voor mij?

Advertenties

Je kunt pas genieten als je in de juiste spiegel kijkt

De spiegel boven je wastafel, het kleine spiegeltje in je make-up tas. De spiegel die horizontaal de muur bedekt van de fitnessruimte. Spiegelende winkelruiten, de spiegel in de H&M. De frontcamera van je mobiel.  Spiegels waar wij als mensen veel te vaak in kijken.

Hoe zouden wij ons gedragen als er geen spiegels waren? Zouden we dan niet zo erg op ons uiterlijk gefocust zijn en onszelf dan meer accepteren? Dit heb ik mijzelf wel eens afgevraagd. Het lijkt misschien een kleinigheid, maar probeer eens te tellen hoe vaak jij je per dag spiegelt. Je zult versteld staan.

Er zijn onderzoeken geweest die aantonen dat als de spiegel voor altijd in de prullenbak verdwijnt, het probleem van onze uiterlijke verslaving opgelost kan worden. De onzekerheid zal verdwijnen omdat het uiterlijk er niet meer toe doet. Maar is dit echt zo? Ik denk dat we ons in eerste instantie vast wel een stuk beter zullen voelen, en het zal ons heel wat tijd besparen. Bevestiging kun je dan in ieder geval niet meer uit je spiegelbeeld halen.

Maar is die spiegel werkelijk het probleem? Ik denk dat het feit dat we er überhaupt over nadenken spiegels weg te gooien, het probleem is. Mensen proberen werkelijk overal bevestiging en waardering uit te halen. Maar het is nooit genoeg. Stel dat we dus die spiegels weggooien hè, denk je dan werkelijk dat we met z’n allen een gelukkige samenleving gaan vormen waarbij onzekerheid een onbesproken woord wordt? Waarschijnlijk werkt het op korte termijn en ervaren we een zekere rust. Maar we zullen altijd bevestiging blijven zoeken. Is het niet uit de spiegel, dan wel uit ons vermogen of onze prestaties. Er zijn veel factoren in ons leven die ons geen rust geven, omdat we onszelf blijven spiegelen.

Waar spiegel jij je aan? Wat zie jij als je in de spiegel kijkt? Haal jij bevestiging uit hoe je er uit ziet? Zijn het je mooie blauwe ogen die je kromme neus dan maar moeten compenseren? Is het je atletische lichaam die je gezicht vol met acne moet overstemmen? Word jij blij van wat je in de spiegel ziet? Of komt er elke keer dat je een spiegel ziet weer een laagje poeder bij op je imperfecte neus?

Kijk jij in de juiste spiegel?

Ik denk dat het goed is hier over na te denken en na te gaan wat jou spiegel is. Word bewust van de dingen die jij ziet als perfectie! En bedenk of dit je verder brengt in wie jij bent, of je alleen maar naar beneden haalt.

‘Ik heb Alzheimer ‘ Het verhaal van mijn vader door Stella Braam.

In het voorwoord schrijft Stella dat ieder mens uniek is. Zo ook haar vader. Maar de zin “het is zo  herkenbaar” die ze elke keer  hoort  van lotgenoten nadat het boek verschenen is, maakt duidelijk dat Alzheimer dezelfde uitwerking heeft op ieder mens . Die uitwerking is: wie zijn geheugen verliest, belandt in een niet te ontwarren chaos. Hoe dit proces zich voltrekt, wordt angstaanjagend beschreven in dit boek.

Het boek maakt duidelijk hoeveel impact de ziekte Alzheimer heeft op de mens en zijn omgeving. De gevoelens van machteloosheid, onwetendheid en schaamte zijn groot. Het is van groot belang dat iemand met deze ziekte mantelzorgers om  zich heen heeft, om zo nog een acceptabel leven te leiden. Stella Braam laat ons zien en ervaren dat vergeetachtige ouderen de moeite waard zijn.

Het proces wordt vervolgens op een formidabele wijze beschreven vanuit het gezichtspunt van Stella’s eigen vader. Hij ziet de ziekte in het beginstadium als een groot avontuur.

Op bladzijde 24. zegt hij als psychiater: ‘Men schrijft te negatief over de ziekte. Ik zie het juist als een uitdaging, wat er gebeurt aan het eind van je leven met je geest.’

De uitdaging verandert echter in een grote nachtmerrie. Het proces laat zien dat dementie veel meer is dan een geheugenziekte. Praktische problemen, organiseren wat niet meer lukt, tijdsbesef wat verstoort raakt  en gedrag wat verandert. Grote stemmingswisselingen worden beschreven.

Parallel aan dit proces geeft Stella ook weer hoe de zorg georganiseerd is, met kritische kanttekeningen bij deze zorg. Een voorbeeld daarvan vind je op bladzijde 116 waar de huisarts laat noteren dat het gebruiken van medicijnen een zwaktebod is en dat het beter is dat het personeel leert om te gaan met het gedrag van een alzheimer patiënt.

Dit verhaal laat mij zien hoe waardevol het is om in de gedachtewereld te duiken van iemand met een bepaalde ziekte of aandoening. Om zo van dichtbij te zien hoeveel impact bepaalde zaken hebben voor iemand die daarmee geconfronteerd wordt.

Maar is de auteur doordat ze in het boek het proces van haar eigen vader beschrijft niet te emotioneel betrokken bij dit proces? En maakt dit niet dat ze te eenvoudig over de complexiteit van Alzheimer heen stapt?

Geen Blue Monday voor ons!

De feestdagen zijn voorbij, het geld is op, de goede voornemens overboord gemikt of vergeten en de vakantie is nog lang niet in zicht. Volgens de Britse psycholoog Cliff Arnall dé formule voor de meest deprimerende dag van het jaar: Blue Monday.

‘Goedemorgen’ zeggen de mensen tegen je als je de kamer binnen komt lopen. Je mompelt iets soortgelijks terug en gaat op een lege stoel zitten. De dame die naast je zit geeft je een glimlach. Je ziet het niet. Het nummer ‘Can you feel it’ van Michael Jackson galmt door de  ruimte terwijl de jongen tegenover je jou bekijkt.  Je ziet en hoort het niet.

Vandaag is het Blue Monday. Volgens de Britse psycholoog Cliff Arnall is dit de meest deprimerende dag van het jaar.

Vandaag is dus die dag dat je beseft dat je goede voornemens nu al zijn mislukt. De feestdagen zijn voorbij en jij blijft achter met een dikke buik en een vergrote maag wat maakt dàt je wel meer moet eten. Je geld is opgegaan aan cadeautjes of vuurwerk. Je hebt deadlines die je niet meer gaat halen en het duurt nog zolang voordat er vakantie is, dat je nu niks hebt om je op te verheugen. Tijd voor vrienden zit er niet in want school moet voor, wat je een kluizenaar maakt die dagen het daglicht niet ziet. Dus ook nog eens een spook als je over twee weken je kluis uit komt.

Ja gezellig jongens, met z’n allen gaan sippen over de dingen die we niet hebben gedaan, over ons troosteloos vooruitzicht van de komende weken.

Maar we kunnen ook gewoon lekkere bonbons kopen, een kop thee zetten en eens genieten van de tijd die we anders toch verspillen aan nutteloze opdrachten waarvan we de deadline toch niet halen. Zet lekker die film op die je de hele tijd graag wil zien, want de gedachte eraan weerhoud je al de hele tijd om echt aan de slag te gaan. Ga lekker twintig minuten onder de zonnebank, zodat je niet lijkwit de toetsweek uitkomt. Schijt aan die goede voornemens om eens lekker te gaan sporten, het is toch nog lang geen vakantie! Genoeg reden om nog wat meer bonbons te eten.

‘Nee, dat is echt het slechtste idee!’ Ohja? Maar hoeveel ben je opgeschoten met die opdracht, terwijl je alleen maar dacht aan de film die je nog moest zien. Wat schiet je op met de gedachte dat je nog steeds niet naar de sportschool bent gegaan, waardoor je nu al je eten laat staan en je je nog ongelukkiger gaat voelen dan eerst? Het moment om al deze dingen goed aan te pakken is er gewoon nog niet. Je voelt vanzelf wanneer je genoeg motivatie hebt om die verandering in je leven te maken. Maar zolang die motivatie er nog niet is, moet je jezelf niet alles gaan onthouden. Laat het toe, doe alles wat je graag wilt doen, zodat er daarna ruimte komt in je hoofd voor de dingen die je uiteindelijk moet doen.

Ik zou zeggen, probeer het gewoon een keertje, en misschien wordt dit dan helemaal niet zo’n deprimerende dag als de kranten zeggen.

‘Ik weet het nog zo goed…’

Ik weet het nog goed, daar stond ze op 1 januari, met een glas champagne in haar slanke hand en een prachtige lach op haar gezicht. Het was half één, het feest was net begonnen. Zelfverzekerd gooide ze haar haar naar achter en ze nam een slok van haar champagne terwijl de mannen haar met bewondering bekeken. Ze was helemaal klaar voor het nieuwe jaar dat ze vol verwachting was ingestapt.

Op dat moment wist ze nog niet dat 2014 het jaar zou zijn van onzekerheden, pijn en veel verdriet. Terwijl ze voor haar gevoel op de top van de berg stond te shinen, stond ze onwetend aan het randje van de afgrond.

Het was die ene vreselijke maandagmorgen in de zomermaand juni. Ze had zich klaargemaakt voor een dag op kantoor en liep voorzichtig op haar hoge hakken de trap af. Ze woonde in een prachtig huis, samen met haar man. Terwijl ze wilde beginnen aan het ontbijt dat ze de avond daarvoor had klaargezet, viel haar oog op een briefje dat op de keukentafel lag. ‘Het spijt me vreselijk, maar ik kies voor haar’.

Daar zat ze, aan de keukentafel. Als verdoofd staarde ze naar het briefje. Ze was zich zojuist bewust geworden van het grote gapende gat dat voor haar lag.

Als ons geloof ooit op proef wordt gesteld … als onze motieven van aanbidding ooit aan de tand worden gevoeld… dan is het wanneer er een storm in ons leven rolt!

Misschien heb jij dit jaar gehoord dat je aan een ernstige ziekte lijdt. Is je man vreemdgegaan. Ben je depressief en jezelf kwijtgeraakt. Misschien weet je wel niet wat je van 2015 moet verwachten, dus verwacht je maar niks. Een soort voorbereiding op de volgende tegenslagen die je te wachten staan.

Het klinkt cliché, maar de tegenslagen kunnen ons juist sterker maken. Doordat je tegen jezelf aanloopt en niet meer weet wie je bent, kom je in een diep dal. Dit zal vreselijk moeilijk zijn en zal ons op dat moment niet helpen een leuke personaliteit te laten zien, want dat is wat we toch graag willen. Maar het zal ons meer kennis geven over onze eigen ik. We zullen de kleine dingen moeten leren waarderen. De uitspraak ‘het leven gaat niet over rozen’ zal in ons gezicht worden geduwd.

“Goed is Hij voor wie Hem zoekt en alles van Hem verwacht.” (Klaagliederen 3:25)

Mensen die de persoonlijke omgang met God niet kennen, vinden dit misschien een vaag advies, een psychologische truc van christenen die elkaar dingen wijsmaken. Integendeel, het is een realiteit van de bovenste plank. Hij is er als je met je verwarring en onmacht toch naar God gaat omdat Hij je enige toevlucht is, en tegen Hem zegt: “Ik weet niet wat ik doen moet!” God specialiseert zich in het geven van hulp in onmogelijke situaties aan mensen die hun onmacht erkennen.

Dus 2015, ik weet niet wat je me dit jaar allemaal weer voor de voeten gaat gooien, ik zal het overleven, overwinnen, en ik zal sterker staan wanneer ik volgend jaar op het topje van de berg sta.